• 09901867040
  • 09901867030
  • این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

کودک و همبازی های مناسب

کودک و همبازی های مناسب

کودکان از همان لحظه تولد با برقراری ارتباط با مادر خود به وسیله نوازش برای زنده ماندن تلاش می کنند. با بزرگتر شدن کودک، کم کم نوع و شکل ارتباط اوبا محیط اطرافش تغییر می کند و نهایتا به واسطه روش هایی مانند بازی به طور مستقیم در ارتباط با همسالان خود قرار می گیرد. این رابطه باعث رشد فرزندان ما خواهد شد، چراکه آنها در این تعامل ها چیز های ارزنده ای می آموزند. هنگامی که کودک با همسالان خود بازی می کند از حالت های خودمحوری او کم شده و یاد می گیرد که به خواسته های دیگران نیز احترام بگذارد. کودک حقوق خود را می شناسد و می آموزد که چطور بعد از هر بار زمین خوردن در رابطه بلند شود و به زبان عامیانه تر گلیم خود را از آب بیرون بکشد. طبیعی است که بسیاری از والدین دغدغه، وضعیت همبازی های فرزند

یا فرزندان خردسالشان را داشته باشند.

چرا بعضی کودکان تنها بازی کردن را ترجیح می دهند؟

گاهی شاهد هستیم که کودک ما بیش از آنکه میل داشته باشد با همسالان خود بازی کند، ترجیح می دهد که به تنهایی به بازی بپردازد. در این مورد باید این نکته مهم را به خاطر داشته باشیم که تمایل کودکان به بازی با دیگر بچه ها یکسان نیست. برخی از آنها معاشرتی تر هستند و بعضی دیگر ذاتا درونگرا و آرام ترند. وقتی کودک ما دوست دارد به تنهایی بازی کند، باید او را به حال خود رها کنیم تا مستقلا بازی خود را انجام دهد و از تحمیل کردن همبازی به او خودداری کنیم تا باعث عصبانی شدن او و مختل شدن بازی او نشویم. اما میل افراطی و شدید کودک به تنهایی بازی کردن می تواند به عوامل دیگری وابسته باشد. به طور مثال اگر کودک، در ظاهر خود با دیگر همسالانش، تفاوت احساس کند، مثلاً یک تفاوت ساده مثل استفاده از عینک قطور و یا داشتن نقصی در ظاهر باعث می شود که کودک ما ، منزوی و گوشه گیری شده و در برابر هر تمسخر و سرزنش آسیب پذیرشود. در این مورد توصیه می شود  که با مشاور مشورت لازم انجام گیرد. گاهی هم کودک خجالتی است. در این صورت با چند راهکار ساده می توانیم این مسأله را حل کنیم. برای این کار لازم است به عنوان والد، کم کم و با نظارت کافی دامنه دوستی فرزند خود را افزایش دهیم. به طور مثال یک یا دو کودک هم سن فرزندمان را با اجازه والدین آنها به منزلمان دعوت کنیم و تا برقرار کردن رابطه دوستی صبر کنیم و غیرمستقیم کودکمان را در ازای این موفقیت تشویق کنیم و یا همراه کودکمان به تماشای بچه هایی که مشغول بازی هستند برویم، تا کودک ما لذت بازی همسالانش را درک کند و بخواهد در آن لذت شریک شود. لازم به توضیح است که نباید به دلیل خجالتی بودن از کودکمان خشمگین شویم و او را سرزنش کنیم. کافیست با صبر و حوصله به اجتماعی تر شدن کودکمان کمک کنیم. گاهی فرزند ما در بین همسالان خود به دلایل دیگری مثل لوس و متوقع بودن طرد می شود. در این مورد توصیه به والدین این است که در قالب بازی های کودکانه با فرزند خود ،احترام به حقوق دیگران را به او بیاموزیم.

نکاتی که والدین باید بدانند:

کودکان در مسیر رشدشان به آهستگی با همسالان خود همبازی می شوند، بنابراین نباید با تأکید و تشویق های بیرونی او را وادار به بازی با دیگر بچه ها کنیم. هوشیاری والدین در انتخاب همبازی مناسب برای کودک در افزایش تمایل او به بازی با دیگر کودکان نقش اساسی دارد. هرگز فرزند خود را وادار نکنیم که با خواهر یا برادرهای کوچکتر از خود بازی کند، چراکه فرزندان کوچکتر قادر به دویدن، خندیدن و نقشه کشیدن نیستند؛ پس نمی توانند همبازی مناسبی برای کودک خردسال ما باشند و به علاوه او را از بازی کردن زده می کنند. گرچه کودک ما در بازی با همسالان بزرگتر از خود می تواند با علاقه بازی کند و چیزهای زیادی بیاموزد، اما توجه به این نکته بسیار ضروری است که حتما باید والدین بر بازی آنها نظارت داشته باشند چرا که ممکن است کودک ما قادر به انجام دادن همه اعمال و رفتارهای کودک بزرگتر نباشد و احساس شکست و  ناتوانی کند. توصیه می شود که والدین علاوه بر  نظارت بر رابطه آنها زمینه را نیز برای بازی با همسالان فرزندانشان فراهم سازند.


کپی رایت متعلق به سایت ساحل آرامش می باشد